‘ทันตารา’ เป็นคำที่ใช้เรียกคนในวงการบันเทิงในเชิงดูหมิ่น แต่เราจะดูหมิ่นพวกเขาได้จริงหรือ? ในชีวิตของเราไม่มีความรู้สึกแบบ ‘ทันตารา’ อยู่เลยหรือ? แม้แต่ในงานเลี้ยงสังสรรค์ของบริษัท หรือการรวมญาติ เราก็มักจะพูดว่า “มาร้องเพลงกันสักเพลงไหม” เพื่อสร้างความครึกครื้นไม่ใช่หรือ? แม้แต่ในที่ทำงานที่ยากลำบาก เราก็ยังเปิดเพลงฟังผ่านวิทยุและสื่ออื่นๆ ไม่ใช่หรือ? คนเหล่านั้นคือผู้ที่สร้างสรรค์บทเพลงที่มอบความสุขและปลอบประโลมความเศร้าให้กับเรา และนั่นก็เป็นอุตสาหกรรมที่แข่งขันกันอย่างดุเดือด ภายในความดุเดือดนั้น ย่อมมีความ ‘ไร้ความรู้สึก’ และ ‘ความโหดร้าย’ อยู่ด้วย และในขณะเดียวกัน ‘ความอบอุ่น’ และ ‘ความจริงใจ’ ก็อยู่ร่วมกัน ชายคนหนึ่งไต่เต้าขึ้นสู่จุดสูงสุดของวงการ ‘ทันตารา’ ด้วย ‘ความไร้ความรู้สึก’ และ ‘ความโหดร้าย’ จากนั้นเขาก็ตกต่ำลงสู่จุดต่ำสุดอีกครั้ง เมื่อเขาพยายามจะกลับไปสู่จุดสูงสุดอีกครั้ง... บัดนี้ เขาจะก้าวไปข้างหน้าด้วย ‘ความอบอุ่น’ และ ‘ความจริงใจ’ เป็นแรงผลักดัน