ละครเรื่องนี้คือภาพพาโนรามาอันยิ่งใหญ่ของความรักที่ไม่ใช่รักหวานชื่นแต่เลือนหายไปอย่างรวดเร็วเหมือนสายไหม แต่เป็นรักอมตะที่เจ็บปวดรวดร้าวแต่ไม่เกรงกลัวความตาย "ทุกสิ่งคือโชคชะตา เหมือนเม็ดทรายเล็กๆ ที่ไม่อาจต้านทานคลื่น เราเพียงแค่ถูกพัดพาไปตามโชคชะตานั้น..." เราทุกคนล้วนมีความรัก แต่บางครั้งมันก็เบาบาง มีเหตุผล และเป็นไปตามหลักคณิตศาสตร์เพียงใด ความรักที่เกิดขึ้นเพียงครั้งเดียวในชีวิต ความรักที่ทำให้เจ็บปวดจนแทบขาดใจจนร่างกายสั่นสะท้าน แล้วหลั่งไหลออกมาเป็นหยาดน้ำตาเพียงหยดเดียว การเผชิญหน้ากับความเจ็บปวดอันแสนสาหัส ยอมสละชีวิตเพื่อเขาและเพื่อเธอ ความทุกข์ทรมานจึงกลายเป็นบทเพลง และท่าทีสิ้นหวังกลับกลายเป็นบทฟ้อนรำอันงดงาม ความรักของพวกเขาจึงงดงามจนน่าเศร้า ในยุคที่ความรักเบาหวิวเหมือนขนนกโบยบิน เราต้องการฟื้นฟูความรักอันบริสุทธิ์และเร่าร้อนที่ไม่เกรงกลัวความอดทนและการเสียสละ...