ซูจินมีอาการขี้ลืมอย่างรุนแรง เธอเป็นคนชอบลืมแม้กระทั่งกระเป๋าเงินเวลาไปร้านสะดวกซื้อ วันนั้นก็เช่นกัน เธอรู้ตัวว่าลืมกระเป๋าเงินและโค้กที่เพิ่งซื้อไป จึงย้อนกลับไปที่ร้านสะดวกซื้อ ทันทีที่เธอเข้าไป เธอก็พบกับชายคนหนึ่ง ในมือของเขามีโค้กอยู่ และเคาน์เตอร์ร้านสะดวกซื้อก็ว่างเปล่า เขาดูเหมือนคนจรจัด เคราครึ้ม เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง ซูจินคิดว่าเขาขโมยโค้กของเธอไป เธอจึงแย่งโค้กจากมือเขาและดื่มรวดเดียวจนหมด แถมยังเรอออกมาอีกด้วย เธอคืนกระป๋องเปล่าให้เขาอย่างท้าทาย แล้วเดินไปที่ป้ายรถเมล์ แต่พอขึ้นรถเมล์ เธอก็รู้ตัวว่าลืมกระเป๋าเงินอีกแล้ว พอเธอกลับไปที่ร้านสะดวกซื้อ พนักงานก็ยื่นกระเป๋าเงินและโค้กให้เธอ ตอนนั้นเองที่ซูจินตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง เธอพยายามตามหาเขา แต่เขาก็หายไปแล้ว
หนังรักเกาหลีปี 2004 ของ John H. Lee ว่าด้วย Su-jin หญิงสาวขี้ลืม กับ Chul-soo หนุ่มผู้ฝันเป็นสถาปนิก ไม่นานหลังรักกัน เธอถูกวินิจฉัยว่าเป็นอัลไซเมอร์ตั้งแต่อายุน้อย หนังทำสถิติรายได้ให้หนังเกาหลีในญี่ปุ่น
2004-11-05 · เข้าฉายในโรงภาพยนตร์เกาหลี · ดราม่า โรแมนติก
ยางลบ ชื่อภาษาเกาหลีแปลตรงตัวว่า "ยางลบในหัวของฉัน" หมายถึงโรคของ Su-jin ที่ทำให้ความทรงจำค่อย ๆ หายไปทีละอย่างเหมือนถูกยางลบลบออก ส่วนชื่อภาษาอังกฤษ A Moment to Remember ไม่ได้แปลจากชื่อเดิม แต่เป็นชื่อที่ตั้งขึ้นใหม่เพื่อการตลาด
หนังเรื่องนี้ดัดแปลงจากละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเรื่อง Pure Soul ปี 2001 โดยปรับเปลี่ยนภูมิหลังของตัวละคร ประเด็นหลักคือโรคอัลไซเมอร์ที่เริ่มเป็นตั้งแต่อายุน้อย ซึ่งเกิดกับ Su-jin ไม่นานหลังแต่งงาน ความสำเร็จในญี่ปุ่นถูกสื่อเกาหลีรายงานว่าเป็นสถิติรายได้ของหนังเกาหลีที่นั่น และต่อมาญี่ปุ่นก็นำเรื่องนี้ไปสร้างเป็นละครอีกครั้ง
อัลไซเมอร์ในวัยหนุ่มสาว · โรคอัลไซเมอร์ที่เริ่มเป็นตั้งแต่อายุยังน้อย คือผลวินิจฉัยของ Su-jin ในเรื่อง
Pure Soul · ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นปี 2001 ต้นฉบับของหนัง ฉบับหนังเปลี่ยนภูมิหลังตัวละคร
ละครโทรทัศน์ญี่ปุ่นเรื่อง Pure Soul (2001)
ผู้ชมในเกาหลีราว 2.5 ล้านคน · อันดับ 5 ของเกาหลีปี 2004 · อันดับ 19 ในญี่ปุ่นปี 2005
ทำสถิติรายได้หนังเกาหลีในญี่ปุ่น มีรายงานว่ารายได้เกิน 3 พันล้านเยน
ดัดแปลงจากละครญี่ปุ่น แล้วญี่ปุ่นก็นำหนังเรื่องนี้กลับไปรีเมกเป็นละคร
บทที่เขียนร่วมกับนักเขียนนวนิยาย คว้ารางวัลบทดัดแปลงยอดเยี่ยม Daejong Film Awards 2005
“ผมไม่ได้อยากแค่บีบน้ำตาคนดูแบบผิวเผิน แต่อยากทำหนังที่เสียงร้องไห้ยังก้องอยู่ไปอีกนาน” — John H. Lee ผู้กำกับ
CNN Indonesia จัดให้เป็นหนึ่งในหนังเกาหลีเศร้าที่ทำให้คนดูน้ำตาไหล
ในญี่ปุ่นทำลายสถิติรายได้หนังเกาหลี และติดอันดับ 19 ของปี 2005
Kim Su-jin (Son Ye-jin) — หญิงสาวที่ขี้ลืมเป็นพิเศษ ⚡ พบกันครั้งแรกในร้านสะดวกซื้อเพราะเข้าใจผิดเรื่องโคล่ากระป๋องเดียว ⚡ Choi Chul-soo (Jung Woo-sung) — หนุ่มที่ฝันเป็นสถาปนิก