พื้นผิวเหล็กขึ้นสนิมที่บิดเบี้ยว เสียงโลหะกระทบ เสียดสี และหลอมละลายอันน่าขนลุก และน้ำมันที่ไหลรินระหว่างเหล็ก เป็นภาพที่สื่อถึงความวิตกกังวลของผู้กำกับ ซึ่งปรากฏในความฝันของเขามาตั้งแต่เด็ก ผู้กำกับออกเดินทางไปยังตรอกซอกซอยของชองเกชอน ที่ซึ่งโรงงานเหล็กขนาดเล็กตั้งอยู่อย่างหนาแน่นในกรุงโซล เพื่อค้นหาสาเหตุของฝันร้าย ในระหว่างกระบวนการนี้ ผู้กำกับเริ่มสร้างภาพขึ้นใหม่ในรูปแบบจดหมายถึงคุณปู่ผู้ล่วงลับ โดยรับรู้ถึงประสบการณ์ของคุณปู่ที่เคยทำธุรกิจรับซื้อของเก่าในญี่ปุ่นช่วงยุคอาณานิคมญี่ปุ่น ว่าเป็นจิตไร้สำนึกร่วมที่สืบทอดมาสู่บิดาและตัวเขาเองจากรุ่นสู่รุ่น เขาเริ่มสร้างภาพของโรงงานเหล็ก โรงหล่อ และโรงงานผลิตแม่พิมพ์ต่างๆ ในชองเกชอน ที่เขาได้เข้าร่วมและสังเกตการณ์ สารคดีเชิง "อัตวิสัย" ที่มีน้ำเสียงไม่แน่นอนนี้เริ่มต้นขึ้น โดยผู้กำกับตั้งคำถามกับคุณปู่ว่า ความฝันร้ายของเขาอาจเป็นประสบการณ์อันกระทบกระเทือนจิตใจของคนรุ่นก่อนที่ผ่านช่วงเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว ซึ่งสืบทอดกันมาผ่านความฝัน จิตไร้สำนึก จากรุ่นสู่รุ่นหรือไม่